Team Huybers stopt na 50 jaar fotografie.

Zodra de zon in het voorjaar aan warmte wint en de lente door begint te breken, dan krijg ik het ‘Duindigt gevoel’. Want wat is het altijd heerlijk om de eerste koersdagen op Duindigt te zijn. Met de krokussen, zachte zeewind, het zonnetje op het gezicht en het geluid van dravers op de baan. Dat in combinatie met de nostalgie van de baan en denkend aan mensen die ons zijn heengegaan. Ik zie mijn vader nog op het trapje (staat er nog) achter de finish staan. Gesprekken met iedereen alsof de winter niet heeft bestaan. Dat is geen werken, dat is genieten. Mijn vader deelde dit gevoel op alle fronten, net als we zoveel hebben gedeeld. Op Duindigt was het voor hem in 1970 begonnen op Duindigt. Net als voor mij begon ik ook op Duindigt toen ik tien jaar was (1984) en mijn eerste foto in de Haagsche Courant zag staan. Voor mij was dit enthousiasme het begin van wie ik ben geworden. Zijn laatste koersfoto’s maakte hij vanuit het comité busje op Duindigt (2014). Ook dat delen we nu, mijn laatste koersfoto’s zijn afgelopen oktober ook op Duindigt gemaakt. Ik stop met de fotografie na zes jaar het stokje van mijn vader te hebben overgenomen.

Een hoop is bereikt met een nieuwe aanpak via websites, social media en andere uitingen. Grotendeels hebben we dit voor hem doorgezet uit respect voor zijn inzet. En daar stopt het nu. De reden is tweedelig.

Ten eerste, ik heb last van Fibromyalgie. Geen ernstige aandoening, maar wel een spieraandoening waarvan ik de laatste twee jaren flink last heb gehad na het fotograferen. En dat beperkte mij in mijn prestaties, tegen mijn nature in. Het dragen van de zware camera’s en de flinke afstanden lopen werd mij te veel. Ik bemerkte dit toen ik door de Coronacrisis en het missen van de koersdagen mij ineens veel fitter voelde. Ten tweede moet ik toegeven dat de uitdaging minder werd. Alle acties en belevenissen had ik wel al vastgelegd. Op het moment ben ik eigenaar van drie bedrijven in totaal andere segmenten. Een detacheerbureau, marketingbureau en samen met zoon Erik de wanddecoratie webshop EasyCanvas.nl (binnenkort op RTL4 en in de grote woonbladen). Allen flinke uitdagingen en daar krijg ik energie van. Zeker op de laatste ben ik trots om dit samen met mijn zoon te mogen doen.

Uiteraard laat ik de erfenis van 60 jaar Huybers fotografie niet zo maar ‘door het stek springen’. Ik doe er alles aan om dit zorgvuldig over te dragen. Recentelijk heb ik met Geert Koops (Noordtrot) een overeenkomst getekend om deze zaken aan hem over te dragen. Hij is naar mijn idee de juiste persoon hiervoor. Hij is bekend in de sport, kan fotograferen en ik ben ervan overtuigd dat hij dit aankan. Op het moment leer ik Geert de kneepjes van het vak en zal ik de komende meetings met hem op pad gaan zodat hij met een snelle fotoverwerking alle partijen kan voorzien voor mooi fotomateriaal. Geert krijgt het fotoarchief van 2015 tot op heden om de fotobestellingen daarvan in te vullen. Het archief van 1970-2015 blijft bij mijn moeder in Oudehorne, bestellingen tot 2015 verwerkt zij. Geert zal de fotografie inzetten in samenwerking met Remon Stroomer, die de banen Alkmaar en Duindigt voor zijn rekening zal nemen. De fotografie loopt door zoals men dat gewend is.

Uiteraard blijf ik als liefhebber de koersen bezoeken, maar wel als het mooi weer is ;). Respect voor de pikeurs en baanpersoneel die ook weer en wind hebben doorstaan. Ik weet hoe dat is. Een kleine en lichte camera kan nog wel mee, want ik kan niet zonder. ‘Start over 5 minuten’ geldt niet meer voor mij om naar de baan te snellen. En sprintjes trekken om de belangrijkste foto op de finish te schieten, is verleden tijd. Ik heb nog altijd de wens om de harde werkers van deze sport te portretteren. Daar krijg ik nu meer ruimte voor.

Graag wil ik iedereen bedanken voor hun inzet, medeleven, enthousiasme, kritiek, humor, passie, gedrevenheid en steun. Bedankt dat ik deze bijzondere wereld van dichtbij mocht meemaken. Met extra aandacht voor mijn vader die mij dit heeft aangeleerd, waardoor ik nu ben wie ik ben. Mijn moeder en mijn kinderen voor hun steun. Mijn zoon Erik die mij, met de overname van de fotografie, weer energie gaf voor de fotografie. En mijn vrouw Annemiek voor haar steun, energie en liefde.

Je kunt een hoop zeggen over dit ‘wereldje’, maar als er iets aan de hand is staat iedereen klaar met de mouwen opgestroopt. Met het plotselinge overlijden van mijn vader hebben we deze ‘kracht’ groots ervaren. Deze ‘kracht’ kan er voor zorgen dat de drafsport nooit vergaat. Hoe? Deel de krachten van de meer dan 20 organisaties binnen deze mooie sport. Promoot gezamenlijk en niet alleen. Maar werk meer samen dan ooit te voren met één gezamenlijk doel. Het behoud van deze mooie sport. Zodat ik straks ook mijn kleinkinderen de familie nostalgie én ‘het lente gevoel van Duindigt’ kan doorgeven om hun te inspireren.

Bedankt!
Bas Huybers